1935 Rickenbacher© Ken Roberts Electro-Spanish

Michael John Simmons / The Fretboard Journal

Nie sądzę, że przesadzam, kiedy mówię, że historia południowo-kalifornijskich producentów gitar jest „unholy rat’s nest of confusion” (innymi słowy… totalny burdel). Weźmy na ten przykład model „Rickenbacher Ken Roberts”. Nie mam zamiaru śledzić całej jego historii, ale w taki czy inny sposób, łączy ze sobą „National”, „Rickenbacker”, „Dobro”, „Fender”, „Harmony” i „Mosrite”. Aby rozpocząć „ciąg nieporozumień”, nazwa na główce brzmi „Rickenbacher”, chociaż Adolph zmienił pisownię swojego nazwiska (Rickenbacker) kilka lat wcześniej, zanim gitara powstała. Może był skromny i oszczędny :), i chciał wykorzystać stare metalowe tabliczki, które zalegały mu w magazynie, kto wie? A potem jest Ken Roberts, człowiek, którego nazwiskiem sygnowany jest ten model. Nie mogę znaleźć żadnych innych informacji, z wyjątkiem faktu, że był w Los Angeles muzyk sesyjny i przyjaciel Georgea Beauchampa, dżentelmen, który zainspirował Rickenbackera aby ten zaczął produkować gitary elektryczne. George Beauchamp był artystą wodewilowym i gitarzystą (steel guitarist), który zawsze poszukiwał „głośnej gitary”. On, wraz z braćmi Dopera oraz Paulem Barthem, był jednym z założycieli „National guitars”, chociaż to, jak wiele miał do czynienia z faktycznym rozwojem gitary rezofonicznej, nadal jest przedmiotem dyskusji..

Adolph Rickenbacker był w „National” …narzędziowcem (w Polsce nazwano by to – obróbka ze skrawaniem, taki kierunek w „zawodówce”). Działał przy formach, metalowym osprzęcie, metalowych korpusach i rezonujących stożkach. Chociaż Barth i Beauchamp pracowali w „National” nad opracowaniem gitary elektrycznej, nie byli w stanie jej wyprodukować. W okolicach 1931 roku, Barth i Beauchamp zapoznali Rickenbackera z ideą budowy nowego instrumentu, który przystał na propozycję i wspólnie otworzyli firmę „Ro-Pat-In”. Pierwszy elektryczny Rickenbacher zostały wykonany z aluminium (zaprojektowany do gry „Hawaiian style”), ale szybko opracował model, który można było używać w stylu „hiszpańskim” – jakbyśmy to nazwali obecnie – standardowy sposób grania. Zamiast budować od podstaw drewniany instrumeent, dogadali się z „Harmony”, która dostarczyła gotowy model, z 17 progami i jasnym korpusem. Gitara została wyposażona w vibrato, które zaprojektował Doc Kaufman, (który później robił biznesy z Leo Fenderem). Co najważniejsze, opisywana gitara zaopatrzona została w przetwornik z gigantycznym magnesem w kształcie podkowy, która nadal jest jednym z najlepiej brzmiących przetworników w historii. Ta konkretna gitara (zdjęcie poniżej) jest w świetnej formie, co przy tym modelu jest rzadkością.

7.500 dolarów.

Otagowane ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: