Drewno…

Dave Hunter – Guitar Player Magazine

Korpus i gryf, mają wpływ na dźwięk instrumentu. Różnorodność miejsc (regionów klimatycznych), z których pozyskuje się ten sam gatunek drewna, ma przeogromny wpływ na różnice związane np. z wagą, a tym samym, gęstością drewna, jego porowatością, ilością żywicy, itd. Jednym z najlepszych przykładów jest jesion północno- i południowo-amerykański. To skrajny przypadek. Bardziej subtelny, to różnice brzmienia pomiędzy korpusami wyciętymi z tego samego pnia. Dlatego kupowanie instrumentu „na odległość” jest po prostu najzwyklejszym brakiem świadomości muzycznej.

Korpus

Alder (olcha) Tak jak w przypadku jesionu, nie sposób odnieść się do olchy, nie wspominając o gitarach Fender, w których po raz pierwszy zastosowano ten gatunek drewna (w połowie lat ’50). Jest to drewno „średnio ciężkie”, chociaż to, wykorzystywane do budowy korpusów bywa lżejsze od niektórych, „gęstszych” odmian jesionu. Ma też tę zaletę, że statystycznie utrzymuje jednakową wagę pomiędzy tymi samymi kształtami korpusów (np. ok. 2 kg, przy modelach Stratocaster). Olcha ma silny, czysty, pełny dźwięk, „mięsisty” środek i doskonale zrównoważony dół. Jej góra nieznacznie „skwierczy”, ale rzadko jest surowa i szorstka, oferuje zaś przyzwoitą ilość „sustainu”. Innymi słowy, daje przewidywalne, stabilne i zrównoważone brzmienie w całym posiadanym paśmie. Posiada lekko brązowy, beżowy, naturalny kolor bez wyraźnie widocznego ziarna i kontrastowych przebarwień – właściwie nudny kolor. Z tych właśnie powodów rzadko stosuje się na olsze przezroczyste lub pół-przezroczyste wykończenia kolorystyczne. Tak jak jesion, jest najczęściej wykorzystywanym gatunkiem drewna do produkcji jednowarstwowych korpusów (bez doklejanych topów).

Ash (jesion) Najbardziej znany z klasycznych „Stratocasterów” lat ’50. W wersji „swamp ash” (jesion bagienny) jest najbardziej pożądanym kawałkiem drewna stosowanym w produkcji korpusów. System ukorzenienia jesionu, pochodzącego z podmokłych obszarów południowych regionów Ameryki Północnej, rozrasta się poniżej poziomu wody. „Dobry jesion” jest zarówno lekki jak i doskonale rezonujący. To efekt posiadania szerokich, dużych ziaren, które rewelacyjnie wyglądają pod półprzezroczystym wykończeniem. Dźwięk jest nosowo-brzękliwy, bardzo przestrzenny, a zarazem słodki. Jesion oferuje bardzo zdecydowany, szeroki, przestrzenny i donośny dół, zdecydowaną kryształową górę i znakomity „sustain”. Niestety, jeżeli źle trafimy, możemy mieć lekkie niedostatki środka (zwłaszcza przy tak eksponowanym dole i górze). Drewno pozyskiwane z górnych części „swamp-ash” przypomina bardziej jesion z północnych regionów kontynentu. Jest cięższy i twardszy, ma gęstszą strukturę z mniejszymi porami. Tym samym ma jaśniejszy i mocniejszy dźwięk, co może być przydatne w przypadku „łojenia’, gdzie pożądane są zniekształcenia dźwięku. Tradycyjnie jesion stosowany jest w jednowarstwowych korpusach, ale czasami, używany jest przez współczesnych budowniczych jako baza, na którą nakleja się profilowane klonowe topy, ewentualnie w instrumentach typu „semi-hollow” lub „chambered” (z komorami akustycznymi lub otworami obniżającymi wagę gitary).

Basswood (lipa) Niedroga i obficie występująca lipa „związana” jest szczególnie z budżetowymi gitarami bardzo średniego szczebla. Ale… lipa jest dobrym drewnem na gitary, i to pod każdym względem – używana również przez wielu producentów wysokiej klasy instrumentów, i to z doskonałymi wynikami. Drewno o jasnym kolorze, jest bardzo lekkie i stosunkowo miękkie, z minimalnymi porami. Korpusy typu „solid-body” brzmią „tłusto” ale są zrównoważone tonalnie (na swój sposób przypomina olchę). Są „muskularne” w średnicy, ale posiadają też wyraźnie słyszalną miękkość i jasność. Dobrze wykonany instrument posiada zauważalną dynamikę z wystarczająco dużym „grindem” by nadać dźwiękowi energii.

Korina (limba)  Spokrewniona z mahoniem, najbardziej znana z radykalnie modernistycznej serii Gibsona z końca lat ’50 – Flying V i Explorer, jak i nowszych ich następców. „Ciepła”, dźwięczna i bardzo zrównoważona brzmieniowo. Dźwięk jest klarowny, konkretnie zdefiniowany z solidnym „sustainem”. Korina to, w miarę lekkie drzewo liściaste z pięknym ziarnem, które zazwyczaj powiększa się w procesie wykańczania, jawiąc się jako atrakcyjny wachlarz długich, cienkich smug. Biała limba – używana przez Gibsona i Hamera – w stanie naturalnym jest jasnym drewnem, czarna zaś ma bardziej wyraźne ziarna.

Mahogany (mahoń) Obok klonu, mahoń jest klasycznym „składnikiem” gryfów oraz jednolitych, wieloelementowych, jak i laminowanych korpusów (z doklejanymi topami). Co do klasyki, Gibson „Les Paul Jr.”, „Les Paul Special” i „SG” wykonane zostały całkowicie z mahoniu (nie wyłączając gryfów), – tak jak wiele innych instrumentów na przestrzeni lat. Pochodzący z Afryki i Ameryki Środkowej, mahoń jest stosunkowo zwartym, średnio-ciężkim drewnem, którego waga – dość duża rozpiętość – uzależniona jest od miejsca pochodzenia. Właściwie każdy rodzaj mahoniu (sam w sobie, bez połączeń z innymi gatunkami) charakteryzuje się ciepłym i dość „miękkim” brzmieniem, które jest świetnie wyważone, z jedynym w swoim rodzaju kąśliwym „grindem”. Zazwyczaj posiada dobrą głębię z pełnym, ale nie szczególnie mocnym dołem i atrakcyjną górę (jeśli nie jest stłumiona).

Maple (klon) Używany zarówno do budowy korpusów jak i gryfów.. Jest gęstym, twardym i ciężkim drewnem, pozyskiwanym głównie w północno-wschodnich i północno-zachodnich stanach USA oraz Kanadzie. Klon stosowany jest często jako „uzupełnienie” konstrukcji laminowanych, przy czym na ogół baza korpusu wykonana jest z drewna znacznie lżejszego (np. mahoń). Czasami, spotyka się korpusy wykonane w całości z klonu, jednak ich ciężar jest …gargantuiczny. Klon „produkuje” bardzo jasny, precyzyjny dźwięk z „wąskim” agresywnym dołem. Na marginesie, jasne drewno z ciasno upakowanymi ziarnami nie zawsze posiada tak „spektakularny” wygląd jak laminowane klonem mahoniowe korpusy Les Pauli. Klon jest również jednym z najbardziej powszechnych gatunków drewna wykorzystywanych do produkcji gitar typu „semi-hollow”, gdzie przydaje się „zwartość” i klarowność brzmienia.

Mahogany/Maple (mahoń/klon) Jest to najbardziej popularny rodzaj laminowania korpusów. Połączenie obu „składników” skutkuje sumą najlepszych walorów akustycznych mahoniu i klonu. Efektem jest charakterystyczny, bogaty w harmoniczne, ciepły, a zarazem dźwięczny sound. To połączenie gładkiego atrakcyjnego dołu i świetnego sustainu, z jasnością, czytelnością i „kąśliwością” klonowej „czapki”.

Poplar (topola) Chociaż zaliczana do grupy tzw. „hardwood”, topola jest w rzeczywistości stosunkowo miękkim drewnem (w porównaniu z wieloma innymi gatunkami). Drewno, które masowo „wypłynęło” na powierzchnię (jak g…) służy do produkcji nijakich azjatyckich elektryków bez charakteru i jakości. Chociaż w miarę zrównoważone brzmieniowo, topolowe korpusy, nie są szczególnie wybitnymi rezonatorami i „podtrzymywaczami” sustainu. …a ogólnie rzecz ujmując, nie są w stanie zwiększyć ani poprawić konkretnego zakresu częstotliwości akustycznych czy wybrzmienia.

Rosewood (drzewo różane/palisander) To wysoko cenione drewno wykorzystywane jest do produkcji podstrunnic (elektryki i akustyki) oraz mostków i „boczków” wysokiej jakości akustyków – ale rzadko jako korpusy. Jednym z chlubnych wyjątków był „Fender Rosewood Telecaster”, produkowane sporadycznie w latach 1969-1972 (na takim modelu grał George Harrison). Bardzo ciężkie, o zbyt jasnym brzmieniu gitary, były jednocześnie bardzo kosztowne w produkcji, tak więc, raczej dla interesującej estetyki niż dla brzmienia ujrzały światło dzienne.

Walnut (orzech) Gęsty i ciężki, z charakterystycznym brzmieniem „podobnym” do mahoniu, orzech stosowany jest czasami do produkcji korpusów – ale tylko czasami. Ma raczej ciepłe i pełne brzmienie, ze zdecydowanym dołem, i w miarę zwartą „resztą”. Intensywny brązowy kolor z ładnym ziarnem, najczęściej wykańczany jest bezbarwnym lakierem.

Exotics „Purple heart”, „wenge”, „koa”, „bubinga” czy „muira piranga” używane są raczej do „customowych” produkcji (na szczęście, nie na masową skalę). Jest to głównie gęste i twarde drewno o przedziwnych wzorach ziarna. Jego kolorystyka jest charakterystyczna dla obszarów, z których pochodzą. Bardzo cząsto wykorzystywane są w korpusach typu „multi-culti”. Świer i cedr, tak bardzo cenione w produkcji topów akustycznych, są w zasadzie nie wykorzystywane do budowy litych korpusów. chociaż od czasu do czasu można spotkać „semi-hollow” ze świerkowym topem.

Gryf

Mahogany/Ebony (mahoń/heban) Popularna, aczkolwiek droższa podstrunnica hebanowa w połączeniu z mahoniową bazą gryfu „wytwarza” nieco jaśniejsze, bardziej czytelne i selektywne brzmienie w porównaniu z duetem mahoń/palisander. Bardzo gęsty i twardy heban nadaje instrumentowi szybki atak (reakcję) w każdej pozycji, oferuje mięsisty ale dobrze kontrolowany dół i żwawą, skwierczącą górę. W tym zestawie mahoń odpowiada za trochę ciepła i otwartości. Hebanowa podstrunnica świetnie daje sobie radę z jej eksploatacją. Jest bardziej trwały, gdyż przez lata użytkowania nie powstają na nim tak wyraźne zagłębienia w miejscach nacisku palców, jak to się dzieje w przypadku chwytni palisandrowej.

Mahogany/Rosewood (mahoń/palisander) Drugi pod względem zastosowania przy produkcji gryfów (po klonie), mahoń jest najczęściej wykorzystywany w połączeniu z mahoniowym korpusem lub mahoniowym korpusem z klonową „czapeczką”. Jest bardziej porowaty od klonu, ustępuje mu pod względem twardości, wytrzymałości i stabilności, powodując, że nie nadaje się jako materiał na podstrunnicę. Mahoń, mający ciepły i łagodny dźwięk z dobrą prezencją w dolnej średnicy, w połączeniu z palisandrową podstrunnicą daje pełną, gęstą górę, „kremową” średnicę, co niestety skutkuje brakiem nadmiernej „dzikości”..

Maple (klon) Czy to w postaci jednego kawałka (był taki niechlubny okres w życiu Fenderów, gdy sklejano je z dwóch kawałków) czy w duecie z palisandrową chwytnią, klon to najbardziej popularne drewno stosowane w produkcji gryfów gitar typu „solid-body”. Jednoczęściowy gryf daje doskonałą klarowność przy lekkim i średnim kostkowaniu, a jednocześnie odpowiada za zadziorność brzmienia, „skwierczenie dzwonków” w górze i „jędrny” dół. Charakterystyczna „góra” bywa jednak niebezpieczna. Środek ma zazwyczaj „zgryźliwy” atak, tak więc, podczas poszukiwania „świętego Graala”, możemy się znaleźć na granicy rozsądku (lub go przekroczyć), gdy np. będziemy stosować bardzo grube struny.

Maple/Pau Ferro (klon/pau ferro) Coś, na skrzyżowaniu hebanu i drewna różanego/palisandru. To stosunkowo twarde, gęste i mocno ziarniste drewno. Zapewnia doskonałą klarowność i definiowalność dźwięku (perkusyjny atak), daje – tłusty, masywny dół, bardziej rozbudowaną górę niż klon, muskularny niski środek i szeroko otwartą średnicę. …Guthrie Govan w całej okazałości.

Maple/Rosewood (klon/palisander) Naklejenie palisandrowej chwytni na klonową bazę powoduje ocieplenie dźwięku, staje się on „słodszy”, z większym „blaskiem” góry i grubszym dołem.  Należy również zauważyć, że na wybór pomiędzy wyłącznie klonowym gryfem, a klonowym z palisandrową chwytnią może mieś wpływ zarówno pogorszenie komfortu gry jak i jego …wygląd.

Otagowane ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: